Zelf je hoesjes vouwen

Schrijver Fred De Vries schildert een mooi portret van de jaren tachtig. Niet die van Prince en Madonna en leggings en foute permanentjes; maar evenmin het eendimensioneel beeld van een somber, grauw en grimmig decennium. Die dingen waren er weliswaar ook en de jaren tachtig waren inderdaad soms zwarter dan zwart. Maar er wordt dikwijls vergeten dat er toen ook een bloeiende tegencultuur bestond die tijdelijk onderdak bood voor allerlei alternatieven. Gefragmenteerd, maar met als overkoepelende gedachte dat de wereld kon en moest veranderen. Dat kon bijvoorbeeld met muziek, die zich vanzelf vermengde met politiek en omgekeerd.

Het waren ook jaren vol romantische trefwoorden: radicaal, do-it-yourself, autonomie, underground, autodidact en hardcore. En dito eigenschappen: dwars, naïef, arrogant, vastberaden en doelbewust onverschillig. Er was vooral ook de weigering mee te doen met de rest en het verlangen zelf opnieuw te beginnen. Zelf, dat betekende heel letterlijk op eigen houtje, op eigen terrein, met eigen middelen, met schijt aan eigen onkunde.

Die jaren tachtig waren radicaal en creatief. En dus ook mooi, zoals De Vries ze terecht portretteert.

Geert Lovink: Seven resolutions for 2009

Een nederlandstalige versie konden we niet direct vinden, maar deze “zeven resoluties voor 2009″ zijn te mooi om ze u niet mee te geven. Ze werden geschreven naar aanleiding van een debat op de empyre list en zijn nu te vinden op het net critique blog van media-theoreticus en net-activist Geert Lovink.

Geert Lovink
Seven Resolutions for 2009

1. Radical makeover of Indymedia into an irresistible network of networks, aimed to link local initiatives, worldwide, that aim to bring down corporate capitalism. In order to do this Indymedia needs to go beyond the (alternative) news paradigm. This is the time to do it. If not now, when? The debate should be about the possible adaptation, or perhaps transcendence (think negative dialectics) of the social networking approach. Is it enough if we all start to twitter? Perhaps not. A lot of the online conversations at the moment circle around these topics. There is a real momentum building up here, and that’s exciting.

2. Renaissance of theory, radical texts that appeal to young people and help them to dream again, aimed to develop critical concepts, cool memes and audio-visual whispers that can feed the collective imagination with new, powerful ideas that are capable to move people into action. Theory, in this context, means speculative philosophies, not academic writing or hermetic bible texts, aimed to exclude outsiders and those with the wrong belief system. Overcoming political correctness in the way that beats populism would be the way to go.

3. Dismantling the academic exclusion machine. With this I mean the hilarious peer review dramas that we see around us everywhere, aimed to reproduce the old boys networks, excluding different voices, discourses and networked research practices. We need to have the civil courage to say no to these suppressive and utterly wrong bureaucratic procedures that, in the end, result in the elimination of quality, creativity and criticism (and, ironically, of innovation, too). In the same way we need to unleash a social movement of those who dare to say no to all these silly copyright contracts that we’re forced to sign. We should stop signing away our ‘intellectual property’ and begin to radicalize and help democratize and popularize the creative commons and floss movements.

4. Overcoming media genres and expertise prisons in order to productively connect our knowledge and experience. With this I do not mean diplomatic gestures to open up token channels for interdisciplinary dialogue. Any formal attempt to bring together people from different backgrounds is bound to fail. What might be a solution is to go for hybrid-pervert situations in order to investigate the absurd edges of the knowledge universe. Again, any model that somehow wants to move towards a synthesis (or convergence) is doomed to be irrelevant and will only be instrumentalized in institutional restructurings in which the creative-subversive elements are the ones that will be excluded.

5. Squatting the overlooked ruins of the 2009 crisis. There is an enormous economic infrastructure that is being abandoned at the moment, ripe to be socialized. The problem, however, is that we do not really ’see’ it, in the same way as in the 1970s and 80s many did not see the subversive potential of squatting warehouses, factories and old housing stock. Luckily this is merely a matter of start wearing the right pair of glasses. Put them on and you discover an abundance of abandoned resources, ready to be re-used.

6. Global crackdown of the corporate consultancy class. We have to get a better understanding of the dubious role that the Ernst & Young/PricewaterhouseCooper etc. consultants are playing, from downsizing firms, coaching NGOs and global civil society professionals, privatizing public infrastructure, to running entire education sectors. Not only are they experts in cooking the books (see the dotcom crash). Their role as (invisible) advisers, speech writers and PR managers needs some serious investigative journalism a la Naomi Klein.

7. Opening channels for collective imagination. It’s not enough to say that another world is possible (we know that). Radical reform plans are available-and are being implemented as we speak-by the bankrupt neo-liberal elites, in a desperate attempt to somehow make it to 2010 or 2011, when the recession will be over and old policies can be continued again. It’s not enough to be satisfied with the promise of a green GM car, made in the USA. We can think, and build, so much more. For this to happen, the corporate elites need to be dispossessed of their power. Calling for ‘change’ comes with consequences: dethronement. Sorry, you fu*ked up badly. It’s time to step down and move on. Exit.

Datacide: noise and politics

Het volledige archief van Datacide magazine for noise and politics is nu te vinden op hun website. Van nummer 1, verschenen in maart 1997,  tot nummer 10, verschenen in oktober 2008. Dat maakt tien nummers à rato van één nummer per jaar. Het was inderdaad lang wachten op een nieuw nummer, maar telkens ook het wachten meer dan waard.

Ze beloven plechtig aan hetzelfde tempo een papieren Datacide te blijven publiceren, maar voor de ongeduldigen onder ons hebben ze op hun site nu ook een blog geopend.

Heterogenous theory for the invisible insurrection of a million minds? Ze mogen er ons altijd mee lastig vallen.

Radio Alice

Johny Lenaerts vertaalde voor Flexmens de inleiding die Felix Guattari schreef bij het boek “Radio-Alice, Radio Libre”, een ode aan de piratenradiozender Radio Alice uit Bologna. De tekst laat op scherpe wijze het politieke perspectief zien dat Guattari deelde met de Italiaanse radicalen.

Felix Guattari: Miljoenen potentiële Alices.