Cobra Mist

Cobra Mist is een kortfilm van Emily Richardson over de mysterieuze relatie tussen het landschap van Orford Ness (Suffolk) en de sporen van zijn bijzondere militaire verleden. Orford Ness was de locatie van de Britse Atomic Weapons Research Establishment. Er hangt een dreigende sfeer, die beklemtoond wordt door de prachtige soundtrack van Chris Watson en Benedict Drew.

Je kan de film bekijken op de website van Animate Projects of op 24 april in de Vooruit (Gent). Daar vertoont het Courtisane festival de kortfilm in het kader van “Sculpting the Land, An evening on … Landscape“.

Kunstenaars en stadsontwikkeling

Onder de titel Landreform organiseert Skulpturenpark Berlin_Zentrum zaterdag 13/12 een avond over “The Artist and Urban Development”. Sprekers zijn Pelin Tan, Andrej Holm en Matteo Pasquinelli.

The land of Skulpturenpark Berlin_Zentrum is in a state urban transformation. Plans for development are on the horizon. Both municipal authorities and private investors have been drawing up ideas for this wasteland, which was once the boundary between East and West Berlin. At our headquarters, we will host a discussion, which looks at the subversive roles artists can play in urban development, with a focus on site-specific strategies. The talk will be led by 3 experts in their field, Pelin Tan, Andrej Holm, and Matteo Pasquinelli. Stepping beyond a discussion purely on urban theory, the talk is intended to develop strategies for artistic practices in areas of urban renewal which are both critical and self-cognizant. The talk will look at actual approaches to art making as well as the residual affects of being an active artist-participant in this landscape.

Onzichtbare achter-, onder- en bovenkanten

In Situ architecten:

“Als men het over de identiteit van een bepaalde stad heeft is men geneigd te denken aan haar grootse historische bezienswaardigheden, druk bezocht door bussenvol fotograferende toeristen en trots prijkend op vele anzichten. Of men stelt zich het commerciële winkelcentrum voor, dat in staat is om van ver uit de omtrek mensen te lokken naar steeds maar weer dezelfde winkels. Anderen wijzen op actuele, grootschalige bouwprojecten, infrastructuur, kantoorkolossen of een pas gebouwde opera.
De identiteit van een stad komt voor een groot deel echter ook tot uiting in haar verborgen plekken. Haar onzichtbare achterkanten, verscholen onders, vergeten tussens en onbereikbare bovens. Plekken en verbindingen waar vaak onopgemerkt aan wordt voorbijgegaan. Juist dit zijn de plaatsen waar een stad zich op een intieme manier bloot geeft, zich op haar kwetsbaarst laat zien en waar persoonlijke verhalen het weten te winnen van historische heldendaden of actuele bouwschandalen…”

(uit “Easy City, Interventies in een verscheurde stad” 2004, Vrije Ruimte)

Schaduwsteden

Hieronder hebben we een stukje geknipt en geplakt uit een langer interview met architect Wes Janz over braakliggende terreinen en zelfbouwwoningen, over de keerzijde van krottenwijken, over gekraakte ruimte en de steden van morgen. Boeiende lectuur, te vinden op het Archinect blog.

The notion of “leftover space” has always been of great interest to architects, but in the context of global urbanization it conjures a particularly visceral response. Leftover space ”in the sense of being ghettoized and depicting a sort of bare essentiality of being in architecture” is not always easy to look at much less understand, especially for a profession whose responsibility is designing the structures that people will inhabit. For the most part, the issue of global poverty is translated through viral images of shanties infecting the landscape, peripheral slums leaching off the urban core, and pictures that instill fear of an assailant rise of diseased squatter cities. This not only demonizes the third world, it painfully reminds us of our own failures to address the infrastructural necessities of millions. However, these images narrate only part of the story for those who go on sifting through the remains of an urban evolution which has long since abandoned them.

Wes Janz, an architect teaching at Ball State University in Indiana, wants to show how these scavenged places are also claimed by incredible human spirit. His book, One Small Project, is a powerful portrait of the millions of people who have used their own architectural ingenuity and unrelenting pride to construct for themselves a place to call home, despite some of the worst living conditions on the planet today. I spoke with Wes about his work as an architect and an educator, his book project, and what we have to learn from these informal pioneers of global urbanism.