Kopiefeest 2009

Het Kopiefeest is een driedaagse waarin het auteursrecht, en meer bepaald het kopiëren van creatieve werken onder de loep worden genomen. Aan de hand van muziek, film, debat en workshops leert het Kopiefeest dat downloaden en verspreiden van bepaalde werken wel degelijk op een legale manier kan en mag. Waar we u toch allang niet meer moesten van overtuigen, toch? Kopiefeest gaat door van 24 tot 26 september in Leuven en is een initiatief van Netwaves.

Nothing is original …

Gepikt van Jim Jarmusch, die op zijn beurt Jean-Luc Godard citeert.

“Nothing is original. Steal from anywhere that resonates with inspiration or fuels your imagination. Devour old films, new films, music, books, paintings, photographs, poems, dreams, random conversations, architecture, bridges, street signs, trees, clouds, bodies of water, light and shadows. Select only things to steal from that speak directly to your soul. If you do this, your work (and theft) will be authentic. Authenticity is invaluable; originality is nonexistent. And don’t bother concealing your thievery – celebrate it if you feel like it. In any case, always remember what Jean-Luc Godard said: “It`s not where you take things from – it’s where you take them to.”

Jim Jarmusch – The Golden Rules of Filming

Wu Ming weblog

Het Italiaanse schrijverscollectief Wu Ming is nu ook van start gegaan met een engelstalig weblog.

Wu Ming is een schrijverscollectief uit Bologna. Ze komen voort uit wat eerder Luther Blisset heette, een groep culture jammers die in de tweede helft van de jaren negentig cultatstus verwierven als een soort 21ste eeuwse culturele Robin Hoods. Van de hand van Wu Ming zijn twee boeken vertaald in het Nederlands, het lichtjes fantastische “Q” (toen nog onder de naam Luther Blissett) en het wilde “54″. Ze schrijven ook commentaren, boeken en geven eigenzinnige interpretaties over de werkelijkheid in een land “dat maar niet normaal wil worden”.

Hun naam hebben ze overigens niet toevallig gekozen. Wu Ming is Chinees voor ‘anoniem’. Hun filosofie is dat het werk belangrijker is dan de persoon erachter. Verhalen behoren aan het volk en daarom hoef je niet je persoonlijke handtekening eronder te zetten. Ze trekken die lijn nog verder door en komen zo uit bij de idee van het ‘copyleft‘. Het gratis downloaden van boeken of muziek hoeft de rechten van de auteur te schaden, integendeel. Het kan zelfs aanzetten tot een betere verkoop. Het voorbeeld geven ze natuurlijk zelf. Je kunt zowel hun romans ‘Q’ als ‘54′ zonder problemen downloaden van het internet via hun website.

Over IPRED, Hadopi en andere ondingen

Een Zweedse rechter heeft de vier oprichters van de downloadsite Pirate Bay veroordeeld tot gevangenisstraffen van een jaar. Ze moeten ook een kleine 3 miljoen euro schadevergoeding betalen aan de entertainmentindustrie.

Pirate Bay is de meest gebruikte webdienst om torrentbestanden te downloaden. Torrents zijn kleine bestanden die je linken naar peer-to-peer-netwerken waar je grote bestanden kan uitwisselen. Dat kunnen zowel legale als illegale bestanden zijn. Een voorbeeld van die eerste is het album “Ghosts” van Nine Inch Nails dat door de band zelf op de torrentsite werd geplaatst. Maar uiteraard zijn het de vele illegale kopieën die de muziek- en filmindustrie een doorn in het oog zijn.

De veroordeling is een gevolg van een nieuwe wet die sedert 1 april van kracht is in Zweden. Die Zweedse variant op de Europese Intellectual Property Rights Enforcement Directive (IPRED) maakt het onder meer strafbaar om te helpen bij illegaal downloaden. Een ander element van de wet – de verplichting voor internetproviders om het adres van de klant achter een downloadend IP-adres vrij te geven – had er daags na het in voege treden al voor gezorgd dat het internetverkeer in Zweden met niet minder dan dertig procent afgenomen was.

Hadopi

Het is overigens niet alleen in Zweden dat men downloaden aan banden wil leggen. In Frankrijk wilde men het nog bruiner bakken. Daar werd de zogenaamde Hadopi-wet, die illegaal downloaden bij een derde overtreding wilde bestraffen met internetafsluiting, op het nippertje verworpen. Nadat de wet al was aangenomen in het parlement en de senaat, werd ze tegen de verwachtingen in verworpen door de Assemblée Nationale (de Franse Kamer). Niet alleen omdat enkele voorstanders afwezig waren, maar ook doordat twee leden van de meerderheid tegenstemden nadat op het laatste moment werd beslist dat verbannen downloaders hun internet-abonnement zouden moeten blijven betalen. Nu wil de Franse minister van Cultuur de omstreden wet op 28 april alsnog doordrukken.

Voor een duidelijke kritiek op het Franse onding kan je onder meer terecht bij Karin Spaink, die netjes op een rijtje zet wat er allemaal mankeert aan dit soort harde aanpak. Eerder had ze het in de stuiptrekkingen van een industrie ook al over het offensief van IFPI, de wereldwijde vertegenwoordiger van de muziekindustrie, dat alle internetverkeer wil controleren op auteursrechtinbreuk.

Een nieuwe realiteit

Het is inderdaad niet door wild om zich heen te trappen dat de muziek- en filmindustrie zijn winsten veilig zal stellen. Feit is dat ze een model hanteert dat uit een vervlogen tijdperk dateert, toen muzikanten noch luisteraars een alternatief hadden voor een business model waar vooral de industrie rijker van werd. Als ze per se wil overleven, dan zal dat enkel lukken door creatief met de nieuwe realiteit om te gaan. Dat is alleszins wat een grote naam als Nine Inch Nails doet. Of wat een heleboel minder bekende groepen doen door naam te maken via het internet en via gratis downloads en door vervolgens een inkomen proberen te verwerven via optredens en via extra’s voor de fans.

Het is voor de entertainmentindustrie een strijd die bij voorbaat verloren is. Iets wat wij in ieder geval niet betreuren, integendeel. Maar ondertussen sleurt die strijd ook het internet verder mee in de richting van controle en censuur. De Europese richtlijn waar Frankrijk, Zweden en andere landen zich op baseren, impliceert dat copyrighthouders bij internetproviders kunnen vragen welke computers (mogelijk) de auteursrechten schenden. Met andere woorden, providers worden verplicht om door te geven wat u en ik op het internet allemaal uitvoeren.

Op die manier slaat de strijd van oude (bureaucratische) versus nieuwe (netwerkende) manieren van distributie, om in de verdere uitholling van privacy en vrijheden, in de verdere uitbouw van een controlemaatschappij en in repressie tegen alles wat nieuw is. De toekomst van de muziek- en filmdistributie ligt niet in het verleden, hoe graag de industrie ook de status quo wil behouden en op die manier haar winsten veilig stellen. Terwijl het vandaag net essentieel is om verder te denken dan het copyright. Iets wat al op veel terreinen, zowel in theorie als in de praktijk aan de gang is en niet kan gestopt worden. Zelfs niet door een Europese richtlijn.