Hacking the event

Hacking the Event is een avond voor mensen die nog geloven in het creatieve potentieel van de verrassing. Ze wordt georganiseerd door een groep van Rietveld studenten (DOGTIME) die de opdracht kregen om de grenzen van toegestaan gedrag in de openbare ruimte  te onderzoeken. Ze deden dit door aan publieke gebeurtenissen een draai te geven middels onverwachte, inspirerende, grappige, of kritisch stemmende interventies. Een oerklassieke tactiek die vandaag onder de noemer van het ‘hacken van een gebeurtenis’ terug opgang maakt. Denk maar aan flashmobs en groepen als ImprovEverywhere.

DOGTIME plaatst de acties in een context van toenemende controle, sanctionering van gedrag en alomtegenwoordige surveillance. Gedrag dat maar enigzins afwijkt van de grijze norm wordt al snel gekenschetst als verdacht en aanstootgevend. Burgerlijke ongehoorzaamheid wordt al snel in de media gecriminaliseerd en de publieke opinie kent nauwelijks meer het verschil tussen bruut hooliganisme en ludieke acties die juist een aansporing zijn voor een kritische beschouwing.

Daartegenover plaatsen de studenten hun hacks in de openbare ruimte, die voor productieve verwarring en vrolijkstemmende ontregeling moeten zorgen.

De presentatie vindt plaats op vrijdag 12 juni aanstaande in het voormalig C&A gebouw aan het Amsterdamse Damrak.

Kraakpetitie.nl

Kraken gebeurt overal ter wereld. Alleen in Nederland is er sprake van doordachte regelgeving omtrent kraken als middel tegen leegstand en woningnood. Woningnood is een chronisch probleem van alle tijden en leegstand ook. Met een kraakverbod zal kraken niet verdwijnen in Nederland. Het sociale grondrecht op huisvesting is immers een belangrijker recht dan dat van vastgoedeigenaren om hun panden leeg te laten staan.

Het wetsvoorstel Kraken en Leegstand, ingediend op 9 februari 2009 door de kamerleden Ten Hoopen, Slob en Van der Burg, waaraan gerefereerd wordt als het ‘kraakverbod’, zal hooguit het karakter van kraken in Nederland veranderen. Zo’n verandering komt niemand ten goede.

Al eerder hebben politici geprobeerd kraken in Nederland te verbieden. Met de petitie willen wij aantonen dat er in Nederland heel veel en heel verschillende mensen zijn die kraken als middel tegen leegstand en woningnood steunen. Het biedt ook mensen van buiten de kraakbeweging de mogelijkheid het ongenoegen over dit wetsvoorstel te uiten. Om aanname van het wetsvoorstel te voorkomen, vragen wij om uw steun.

Alle info en de petitie vind je hier

Schaduwsteden

Hieronder hebben we een stukje geknipt en geplakt uit een langer interview met architect Wes Janz over braakliggende terreinen en zelfbouwwoningen, over de keerzijde van krottenwijken, over gekraakte ruimte en de steden van morgen. Boeiende lectuur, te vinden op het Archinect blog.

The notion of “leftover space” has always been of great interest to architects, but in the context of global urbanization it conjures a particularly visceral response. Leftover space ”in the sense of being ghettoized and depicting a sort of bare essentiality of being in architecture” is not always easy to look at much less understand, especially for a profession whose responsibility is designing the structures that people will inhabit. For the most part, the issue of global poverty is translated through viral images of shanties infecting the landscape, peripheral slums leaching off the urban core, and pictures that instill fear of an assailant rise of diseased squatter cities. This not only demonizes the third world, it painfully reminds us of our own failures to address the infrastructural necessities of millions. However, these images narrate only part of the story for those who go on sifting through the remains of an urban evolution which has long since abandoned them.

Wes Janz, an architect teaching at Ball State University in Indiana, wants to show how these scavenged places are also claimed by incredible human spirit. His book, One Small Project, is a powerful portrait of the millions of people who have used their own architectural ingenuity and unrelenting pride to construct for themselves a place to call home, despite some of the worst living conditions on the planet today. I spoke with Wes about his work as an architect and an educator, his book project, and what we have to learn from these informal pioneers of global urbanism.