Gogbot 2009

GOGBOT 2009 (multi) media/kunst festival van 10 tot 13 september in Enschede. Met ruim 200 multimediale kunstenaars, musici, ontwerpers, schrijvers, denkers, architecten en technici. Thema van dit jaar is Atompunk, een nieuw concept ontwikkeld in samenwerking met cyber- en steampunk auteur Bruce Sterling. Verwacht Spoetniks, de eerste satellieten, kosmonauten, communistische vormgeving, interactieve robots, een autonome raketlancering, nucleaire tests, space-design, ufo’s, superheroes, onvoorspelbare professoren en sexy Sovjetkunst.

Alle info op http://2009.gogbot.nl/. Meer Gogbot op Gogbot blogt !!

Hacking the event

Hacking the Event is een avond voor mensen die nog geloven in het creatieve potentieel van de verrassing. Ze wordt georganiseerd door een groep van Rietveld studenten (DOGTIME) die de opdracht kregen om de grenzen van toegestaan gedrag in de openbare ruimte  te onderzoeken. Ze deden dit door aan publieke gebeurtenissen een draai te geven middels onverwachte, inspirerende, grappige, of kritisch stemmende interventies. Een oerklassieke tactiek die vandaag onder de noemer van het ‘hacken van een gebeurtenis’ terug opgang maakt. Denk maar aan flashmobs en groepen als ImprovEverywhere.

DOGTIME plaatst de acties in een context van toenemende controle, sanctionering van gedrag en alomtegenwoordige surveillance. Gedrag dat maar enigzins afwijkt van de grijze norm wordt al snel gekenschetst als verdacht en aanstootgevend. Burgerlijke ongehoorzaamheid wordt al snel in de media gecriminaliseerd en de publieke opinie kent nauwelijks meer het verschil tussen bruut hooliganisme en ludieke acties die juist een aansporing zijn voor een kritische beschouwing.

Daartegenover plaatsen de studenten hun hacks in de openbare ruimte, die voor productieve verwarring en vrolijkstemmende ontregeling moeten zorgen.

De presentatie vindt plaats op vrijdag 12 juni aanstaande in het voormalig C&A gebouw aan het Amsterdamse Damrak.

Stadsbreien met Tricot Trottoir

Tricot Trottoir is een gezellig gezelschap dat zich toelegt op het stadsbreien. Voor de kenners onder ons: denk aan vingerbreien, maar denk dan groot. Zoals op de foto hieronder.

En je kan er bovendien mee duidelijk maken dat het niet OK is als een pleintje geprivatiseerd wordt en de weg gebarreerd wordt met een groot schuifhek. Zoals recent nog het Brusselse Daillyplein.

“Poorten en hekken tussen buren, al of niet met leeuwen, adelaars, verbodsborden, dreigingen, bepalingen, alarmsystemen, prikkeldraad. Bevorderen zij het ‘veiligheidsgevoel’, of tasten ze het juist aan?”

Flashmobs te boek

Pas verschenen: “Causing a Scene, Extraordinary Pranks in Ordinary Places with Improv Everywhere”.

Causing a Scene is een blik achter de schermen van Improv Everywhere, het losvaste gezelschap dat al flashmobs organiseerde nog voordat het woord bestond. Dankzij het boek kan iedereen nog eens nagenieten van de meest succesvolle pranks van de afgelopen acht jaar en kan je ontdekken hoe sommige daarvan tot stand kwamen. Inclusief overvloedig fotomateriaal. De eerste twee hoofdstukken kan je online lezen.

Aan leuke momenten is er bij Improv Everywhere alleszins geen gebrek. Je kan er een heleboel terugvinden op hun YouTube kanaal. Waaronder de nu al klassieke No Pants Subway Rides.

De kunstenaar als stedelijk glijmiddel

Er valt weinig aan af te dingen. De kunstenaar is het ultieme gebruiksvoorwerp in de stedelijke vernieuwing. Ze zijn goedkoop, flexibel, plooibaar, multi-inzetbaar, kunnen dienstdoen als sociaal werker, marketingexpert, onderzoeker, ondernemer, psycholoog, begeleider van inspraakprocessen, en indien nodig, als collectief geweten dat ons herinnert aan de schaduwzijden van de vernieuwing. Het ultieme gebruikersgemak van de kunstenaar wordt nog verder vergemakkelijkt door de korte leveringstermijn en de haast oneindige voorraad. Het opentrekken van een blik kunstenaars is in een vloek en een zucht gebeurd. Bij gebrek aan budget, dan werkt men gratis, als lieftallige stagiaire, romantische bohemien of oneindige student. De kunstenaar komt in de moeilijkste hoekjes; geschikt voor het wegwerken van de smerigste plekjes. De kunstenaar; netjes gekleed, welbespraakt en goedgemanierd. Dames en heren, corporaties en overheden, ontwikkelaars en marketeers, sla uw slag!

Merijn Oudenampsen plaatst voor Archined een heleboel vraagtekens bij de manier waarop vandaag kunst op locatie gebracht wordt. Wat is de rol van de kunstenaar in de stedelijke vernieuwing, meer dan het toevoegen van waarde aan de prijs van het omliggend onroerend goed? Is de kunst medeplichtig aan gentrification? En wat is er nog over van de autonomie van de kunst, nu zij op zo’n directe wijze in dienst staat van de overheid en ontwikkelaars?

Tele-Trust van kunstenaarsduo Lancel & Maat

TELE-TRUST is een nieuwe installatie en stadsperformance van beeldend kunstenaarsduo Karen Lancel en Hermen Maat.

TELE-TRUST bestaat uit zes interactieve ‘burqas’ die met elkaar een netwerk vormen. Zodra je in de ‘burqa’ stapt wordt je lichaam in de stad onzichtbaar; en onderdeel van het netwerk. Elke ‘burqa’ is een wearable waarvan de stof een aanraakbaar electronisch veld is dat functioneert als een ‘tweede huid’. Aanraking van de ‘burqa’ opent een reflectieve speelzone in de stad: met vragen over vertrouwen, zichtbaar en onzichtbaar zijn: de crisis in onze samenleving. Wie controleert hier wie? Met wiens ogen?

18 maart presenteren Lancel en Maat het vooronderzoek van dit project in Theater Frascatie (Amsterdam), in het kader van een “veertiendaags crisisfestival“.

Een beeld van de installatie Agora Phobia

Het duo Karen Lancel en Harmen Maat maakt al jaren werk waarin openbare ruimtes, nieuwe media en eigentijdse vormen van communicatie op het voorplan staan. In hun performances en installaties creëren ze netwerken waar het technologisch en het sociaal aspect aan mekaar gekoppeld worden. Ze nodigen hun publiek uit om te experimenteren en te spelen met noties van identiteit, gemeenschap en vervreemding. Zelf noemen ze hun werken “een onderzoek naar sociale systemen in een gemedialiseerde netwerksamenleving.” Hun “meeting places” zijn tegelijke ook hedendaagse sociale portretten.

Stickerstad

Grafisch kunstenaar Gregory D. speelt met stickers, tekens en verkeersborden. Een wandeling door Brussel wordt daardoor net iets aangenamer. InYourBass had een kort gesprek met de jongeman.

Wijlen de flashmob?

Het is nog veel vroeg om nu al de flashmob te begraven. Daarvoor is het ook veel te leuk. Toch vinden we het een kwalijke evolutie dat de reclamewereld nu ook de flashmob ontdekt heeft. We willen dit niet laten klinken als de eeuwenoude klaagzang over recuperatie en diefstal door bedrijven die alleen maar op winst uit zijn. Maar we vinden het wel zo spijtig dat iets wat gewoon leuk en spontaan is, “plots” weer een commerciële draai moet krijgen.

Neen, dan hadden we liever gezien dat de flashmob een iets kritischer draai had gekregen. Liever dan het te zien verworden tot het zoveelste commercieel vehikel. Maak er een creatief actiemiddel van, in de beste traditie van de communicatieguerilla, waarmee je de leukste “aanslagen” kan plegen. Zoals in het filmpje hieronder.